Antik Yunanlılara göre aşk, irademiz dışında gelişen kozmik bir güçtür. Eros okunu kalbimize bir kez fırlattı mı, teslim olmaktan başka çaremiz kalmaz. Tamamen kontrolümüz dışında gelişen bu karşı konulmaz duygu, antik dünyada iki farklı yüzle karşımıza çıkar: Afrodit’in hüsranla biten kör şehveti ve Eros’un getirdiği derin, romantik aşk.
Mitolojide deniz köpüklerinden doğan kusursuz bir kadın olarak tasvir edilen Afrodit, psikolojik dünyamızda çok daha ham ve tehlikeli bir gücü simgeler: Aşkın biyolojik, kontrolsüz ve fiziksel yönünü. Afrodit bencil, mülkiyetçi ve kıskançtır; sadece bedeni doyurmaya odaklanır ve hızla tüketmek ister.
Eros ise aşkın en derin, en dönüştürücü boyutudur. İlkel şehveti alıp anlamlı bir tutkuya, romantizme ve ruhsal bir bağa dönüştürür. Afrodit bizi yalnızca fiziksel çekime iterken, Eros’un oku bizi ötekinin ruhuna doğru bir yolculuğa çıkarır. Eros devreye girdiğinde aşk, biyolojik bir ihtiyaç olmaktan çıkıp uykuları kaçıran, uğruna şiirler yazdıran bir adanmışlığa dönüşür. Onun mutluluğu için kendi konforunuzdan vazgeçersiniz; çünkü Eros, aşkı bencil olmaktan çıkarıp fedakar kılmaktır.
Bir ilişkide sadece Afrodit varsa, o ateş saman alevi gibi hızla yanıp söner ve geriye sadece kül kalır. Ancak Eros’un peşinden gidip o ham enerjiyi ruhsal bir bağa dönüştürebilirseniz, aşk ölümsüzleşir. Nihayetinde biri bedeni doyurmayı hedefler, diğeri ise ruhu özgürleştirmeyi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder